Dagboek van Martina

Prinses Martina is een whippet met podencokleren aan. 'n Tenger meisje ontzettend speels, loopt rondjes om je heen en heeft geen idee dat de lijn daarvan in de war kan raken......
Ze vindt het enig als de lijn zo kort wordt dat ze heel dichtbij moet blijven. Waar ze de liefde voor de mens vandaan heeft, komende uit de pererra, geen idee, maar ze is er DOL OP!!!!! Daarom moeten alle mensen op het strand persoonlijk begroet worden door deze sociale rollebol. Haar rugje gekromd, haar staart in voortdurende staat van opwinding lijken we hier met een feestganger van zo'n 3 maanden te maken te hebben. Iedere boom wordt 'bejaagd' inhammen wordt ingedoken alsof het een groot vossenhol betreft, hondjes begroet, de baas moet steeds een aai geven als ze langskomt. ......
Mochten mensen zin hebben in een levenslang feest dan kunnen zij niet zonder lieve fee Martina!!!

Vervolg:
Martina zal nooit als fotomodel haar geld verdienen. Daarom heeft ze karakter en uitstraling. Haar 3 dimensionale wereld is een die je van nabij moet meemaken: van voor naar achter van links naar rechts, omhoog en weer naar benee.... het zand, strand, zee, schuim, wind, alles moet geproefd, gezien en ervaren worden liefst van nabij!!!
Haar lijn van 10meter is net lang genoeg om de sprintjes te overbruggen. Maar er komt heel wat (ont)vlechten bij obstakels kijken. Eronderdoor, eroverheen, links langs, rechts terug, als je met Martina wandelt heb je geen skistokken nodig om extra energie te verbranden....
Haar absolute hoogtepunt deze week: de verzameling podenco's op zondag 28 februari die zich aan een lange wandeling waagden in het losloopgebied. VEEEEEL TE KORT lijntje had ze om, ze probeerde met SALTO's de anderen honden te bereiken, slaloms, diagonale lijnen, NIETS HIELP de looplijn kwam niet tot aan de top van het duin. Martina levensgenietster van origine vond het evenwel een prettige wandeling. Koud, ontzettend nat en erg moe is zij bij de opgeschroefde CV in een prinsessenslaap gevallen.
De schat ......... als er niemand komt om deze lieve fee op te halen, dan houdt pleegmama haar toch lekker zelf.....

Vervolg:
Martina: ja dat is zo'n IJSPRINSES die rillend in Nederland vertoefd. Mijn wollen borstrok vond ze niet mooi dus heeft ze daar haar tanden ingezet. Toen ben ik naar de uitverkoop voor een kinderfleecetruitje gereden. Blijkt de voorjaarscollectie al te hangen!! Und jetzt? Ja, dan improviserend naar de Kringloop waar ik een schattig kinderbodywarmertje voor deze koukleun op de kop heb getikt, met nog wat TEDDYBEREN die ze (Sussy en M) mogen slopen...
Vandaag even showtje op strand gelopen in haar nieuwe, oranje tenue, maar helaas geen commentaar van de toeristen. Zelf vond ik het ZEER CHARMANT. Mijn kleine Martine mag af en toe met lijn 'los' achter haar aan, mensen en honden begroeten. Ik houd dan Sussy en mijn podimix bij me en sta te gillen van gezelligheid. Waarop ze vlot weer naar ons scheurt, want onze Martina houdt van FEESTJES in het leven!!!
Voorts is zij vandaag haar bijnaam : OPHAALNEUS kwijtgeraakt, eindelijk heeft ze haar brokken zonder toestanden opgegeten en haar neus er niet voor opgehaald...

Vervolg:
Prinses Martina zoekt vorstelijke familie om in opgenomen te worden.
Het 'royale' zit 'm in de geest en niet in het geld. Dus een baas met flat die haar 3maal daags op nauwkeurig geplande groene locaties laat genieten is goed. Maar ook een eigenaar van een warme haarden showroom voldoet. Martina wil graag in de t(r)oonzaal alle modellen op gas, olie, kolen, hout en desnoods elektra, op functionaliteit testen. En zo haar maandelijkse toelage verdienen.
Maar een leven lang alleen maar knuffelen, wandelen, eten en slapen in een riante villa met grote tuin en eigen zwembad kan ze ook aan wennen....
Haar kamer op de perrera is zij inmiddels lang vergeten, de dijen van duinen beklimmen groeien gestaag. Prinses Martina vindt het leuk als iemand haar roept en komt gewillig om zich langs de benen van desbetreffende hofdame te strijken.Vervolgens steekt zij haar neus omhoog om een kus te ontvangen. Martina heeft geleerd om in bed te slapen en om naast de fiets te lopen, dan ziet ze nog eens wat van de omgeving waar ze op dit moment logeert.
Leest u dit en zoekt u gezelschap in uw zomer- en winterpaleis(je)? Dan kunt u bellen met honden zonder toekomst en vragen naar Prinses Martina! Achternaam hoeft niet want er is maar 1 prinses.....

Vervolg:
STADVAST!
Op de pont op het EI in Amsterdam zat Martina toch wel een beetje te bibberen; was het de stress of de frisse wind? De dag ervoor had ze in korte tijd naast de fiets leren lopen en nu stond ze tussen de Amsterdamse '2voeters en fietsgangers'.
OPZIJ OPZIJ OPZIJ wij hebben ongelofelijke HAAST..... het motto van alledaags Amsterdam. Eenmaal vaste wal onder de voeten ging het vlot over de grachten richting school. Martina ging tussen de cursisten, op de dikke schapenwollen onderlegger liggen, en heeft zich in een lange en toch alerte slaap gewikkeld die eerst lentedag. In de tuin wist ze te ontsnappen naar de tuin van de buren, maar ach het zijn allemaal ACHTERHUIZEN die geen opneningen bieden naar de straat. Juf complimenteerde haar vanwege haar ONOPVALLENDE aanwezigheid.
Op straat herkenden hispanische toeristen Martina als Podenco en moesten lachen om haar elegante oranje bodywarmertje.
Paaltjes, obstakels, lawaaierige straatwerkers, andere honden, talloze mensen, trams, bussen, taxi's, auto's, scooters en fietsers, dat alles heeft prinses Martina op hoffelijke wijze weerstaan en daarmee herken je haar GOEDE INBORST! Achterin de auto op weg naar Petten, heeft Martina wel een schoonheidsslaapje moeten doen, haar haar zat in de war van alle belevenissen.
Martina is CUM LAUDE op haar eerste schooldag geslaagd! Onze kleine MARTINA IS 'STADVAST'(en dat is beter dan haasvast).

vervolg:
Martina is zo'n zeldzame podenco die niet weet wat dat woord inhoud!
Ondanks haar enorme acceleratie, ze kan zomaar vliegensvlug ergens naartoe rennen zonder dan nog voor de baas zichtbaar te zijn, loopt ze niet 'weg'. Na een tijdje uit zicht te zijn geweest, roep ik onze prinses en dan net zo snel als ze is verdwenen, staat ze weer naast me en strijkt langs me benen.
Ook het 'jagen' doet ze pro forma, al weken duikt ze naar iedere grasspriet in de berm zonder enig zicht op resultaat. En als er een haas voorbij rent in de schemer kijkt Martientje me aan alsof ze zeggen wil: 'Eng he, zo'n beest op hoge poten......'en komt dichter naast de fiets rennen. Mijn eigen hond die heeft zich dan allang losgerukt en komt pas 2 uur later terug.
Na los op het strand mag ze nu ook los in het bos. Ook zonder de 10 meterlijn achter haar aan. Genieten doet ze met volle teugen. Ze kan nu zelf naar alle hondjes toe!
Fysiek zijn er ontwikkelingen in de schouders en dijen, Martientje heeft nu enorme spieren gekregen! Lekkere dijen, gevulde schouderpartijen.
Alleen die kou hè, hier aan de kust waar het altijd waait en de temperatuur die maar niet wil stijgen. Nee de kou kan ze niet aan wennen.
Martientje is nog steeds een superhond, nu ook voor gewone windhondenmensen een optie want echte podenco eigenschappen heeft God vergeten bij deze prinses.

vervolg:

Vandaag weer eens het net voor honden opengstelde natuurgebied in Hargen opgezocht (waar we in Februari die podencowandeling hadden)met mijn roedel omdat ik nog niet veel met ze gelopen had na mijn behandeling in het ziekenhuis vanochtend (paar gemene ingreepjes).

Nu zijn Bobby en Martina pleegkinderen en ik had Martina als podenco ook losgekoppeld. De eerste 100 meter was ze al 3xzoek dus ik dacht: dit wordt een lange wandeling ;-(. Maar kreeg daarop de ingeving om Martina aan Bobby vast te koppelen met leren riem omdat hij wel redelijkerwijs bij ons blijft.
DRIE vliegen in een klap, ik hoef Martina niet vast te houden, Bobby mag zijn galanterie oefenen op Martina, Martina trekt Bob lekker omver maar daar kan hij wel tegen en Bulut mijn eigen nieuwe Akbash uit Turkye wordt niet steeds lastig gevallen door Bobby , die zo veel van Bulut houdt, echter Bulut houdt weer niet zoveel van hem....Tussen die twee is als in het liedje van Ramses Shaffy: de een wil de ander maar de ander wil de ene niet..
Kortom het was een schitterend gezicht , Bobby weg bij zijn gezin als niet te hanteren hond, nu in de rol van GENTLE LEADER voor Martina. Bob moe na zijn volbrachte taak van 3 uur Martina om bomen en door struiken leiden, met de voeten in de knoop en een Martina die nooit rechtdoor wil lopen.
Martina deels blij om haar heimelijke liefde zo lang zo dichtbij te hebben.
En Bulut die maar een paar waarschuwingen met bovenlip hoefde te geven als Bobby ondanks zijn ballast toch in zijn nek hing.
En ik? Trots op die tweedehandjes , met lekker ontwikkelde dijen, die zich in de auto direct van moeheid neervleien, heerlijk tevreden tuffend naar huis lekker voor de buis.

*****wordt vervolgd*****

Marije