Dagboek van Donna..

Op zondag 18 juli werd jij bij ons thuis gebracht aan het eind van de middag. Er was ons al verteld dat je heel erg bang was. Ik heb de kennel open gezet en omdat het mooi weer was zaten wij buiten. Zo kon je in alle rust het huis gaan verkennen.
Toch kwam je pas om 23:30 voor het eerst heel voorzichtig uit de kennel om steeds een klein
stukje van de kamer te bekijken en dan gauw weer de kennel in te gaan.
De eerste 3 nachten heb ik beneden in de kamer geslapen, met de hoop dat je ‘s nacht eens voorzichtig bij mij kwam kijken en mijn geur zou leren kennen. Toen heb ik de kennel dus ook opengelaten.
Dat gebeurde niet, wel ging je ‘s nachts in de kamer poepen en plassen, want je was ook nog niet zindelijk (ook dit wisten we van te voren). Je kwam bijna niet uit je kennel en draaide duidelijk je hoofd weg als ik maar naar je keek.

Dinsdag heb ik besloten dat ik je hoe dan ook uit de kennel moest krijgen, omdat je anders nooit ons huis als veilig zou gaan ervaren.
Ik heb je in de kennel de halsband omgedaan en aan de riem gedaan. Toen ik je eruit wilde hebben schoot je in paniek, maar ik heb wel doorgezet en je er uit getrokken. Je schoot direct onder de eettafel en ik heb je daar maar even laten bijkomen. Je andere favoriete plek was al gauw een hoekje in de keuken. Zodra we maar in de buurt bij je kwamen ging je staart tussen je benen en zat je te rillen.
Ik ben steeds alleen maar bij je op de grond gaan zitten en heb je af en toe wat lekkers gegeven, wat je niet wilde aanpakken, maar later wel opat.
Wandelen kon absoluut niet (je weet ook nog helemaal niet wat dat is, je bent nog nooit mee wezen wandelen). Als ik je in de tuin zette en wilde gaan lopen met je ging je echt tegenhangen alsof je aan het touwtrekken was. Ook al ging ik sneller lopen je liep niet mee.
Eigenlijk had ik tot donderdagochtend het idee dat we geen centimeter opschoten en vroeg me dan ook serieus af of ik je wel zou kunnen helpen. Donderdag heb ik bij de bieb een boek gehaald over honden massage en de touch methode (bepaalde handposities en bewegingen). Ik heb dat boek doorgelezen en ben het maar eens gaan proberen (ja je moet toch wat).

Ik heb je donderdag overdag 2 keer een half uur gemasseerd, en je ging je dan toch een heel klein beetje ontspannen. Begin van de avond heb ik je weer aan de riem in de achtertuin gezet en verbazing te over toen je opeens voorzichtig met me mee ging lopen. (of het te maken heeft met die massage weet ik niet maar het viel me wel op) Ik heb een aantal rondjes in de tuin gelopen en ben toen maar meteen via de achterpoort richting de vijver gegaan (uitlaatplaats) en je liep voorzichtig mee en schrok wel steeds heel snel van de kleinste
geluidjes, maar goed het is letterlijk en figuurlijk de eerste stap.
Dit vijverrondje heb ik die dag nog een keer herhaald.

Vrijdag zijn we 4 keer naar buiten geweest en hebben het rondje iets groter gemaakt. Ook in huis zat je meestal niet meer te bibberen als we in de buurt kwamen, wel nog steeds je staart tussen je benen, behalve als ik wat langer bij je bleef zitten. Je kijkt niet meer weg van me en voorzichtig pak je al een koekje uit mijn hand. In huis loop je niet rond (dat doe je alleen als wij buiten zitten), je ligt meestal in de keuken, inmiddels eet je wel redelijk goed.
Meisje, meisje, wat zonde dat jij zo vreselijk bang bent, want je bent zo`n mooie hond en bent ook totaal niet agressief. Als je nu maar wat vertrouwen zou kunnen krijgen in de mensen en in jezelf. Wat er precies met je gebeurd is met je weet ik niet, maar we gaan toch proberen om met veel geduld en doorzetten je steeds verder te krijgen. Op dit moment denk ik dat we blij moeten zijn met kleine stapjes.
Zondagochtend zijn we ruim een uur met je naar het bos geweest en in de middag is Barry
samen met Rita bij ons geweest om wat filmpjes te maken .

Week 2

Inmiddels ga je ´s-nacht en als ik wegga weer in de kennel en je komt er ook zelf weer uit.
Als je eruit bent doe ik wel de kennel weer dicht. We gaan iedere dag wandelen, maar je snapt gewoon niet dat je dan dus ook kan plassen of poepen. Want het kan maar zo, dat als we net 5 minuten binnen zijn, dat je in huis wil gaan plassen.
Meestal kan ik je dan nog wel gauw aan de riem doen en in de achtertuin je behoefte laten doen. Ik heb hetzelfde geprobeerd als we de voordeur uitgingen, maar dan deed je weer niets. Als ik ´s-morgens als je uit de kennel komt eerst met je naar buiten ga doe je niets, dus sinds 2
dagen heb ik de routine omgewisseld en dat schijnt beter te werken.
Nu gaan we eerst de achtertuin in, doe je je behoefte en gaan we meteen daarna buiten wandelen. Vanmorgen was het zelfs zo dat je in de tuin geplast heb en tijdens het wandelen hebt gepoept( misschien begin je het te snappen). Als je in de kennel zit kauw je graag op een runderkauwstaaf.

Wat we deze week denk ik nog meer bereikt hebben is dat je in huis steeds meer begint te ontspannen. Je ligt nog steeds graag in de keuken en onder de tafel, maar je komt ook al af en toe even kijken bij ons.
Ik ben aan de gang gegaan om aan de andere kant van de kamer te gaan zitten met koekjes en heb je deze bij me laten halen. Eerst duurde dat een hele tijd, maar inmiddels gaat dat wel steeds beter.
Vervolgens ben ik gaan oefenen om je iets te geven met een hand en met de andere hand je aan te raken. Meestal blijf je nu dan ook nog gewoon even staan bij me, ook al zijn de koekjes op en soms lijkt het wel of je gaat genieten als ik je aan de zijkant van je nek kriebel. Het gaat
nog niet altijd makkelijk, maar er zit naar mijn idee wel verbetering in.
Je lust ook graag varkensoren en allerlei andere kauwbotjes.
Spelen met een balletje of zo doe je nog niet. Ook als we buiten lopen, schrik je al veel minder van voorbij komende fietser en auto´s en als je wel schrikt herstel je ook weer snel. Wat opvalt is dat je volgens mij een avondhond bent, net zozeer als wij allebei avondmensen
zijn. Want in de avond ben je veel actiever en onderzoekende dan je overdag bent. Ik denk dat je wel graag naar buiten gaat, want als ik met de riem klik, kom je meestal vrij snel kijken om naar buiten te gaan.
Als ik een behoorlijk looptempo erin hou, loop je ook al goed mee en je loopt ook wat trotser naar mijn idee. Soms heb je een deel van de dag een terugval, maar ik denk dat dat wel logisch is.

Week 3

(1 aug tot 8 aug)
Aan het begin van deze week heb je wel steeds gepoept tijdens het uitlaten, maar plassen deed je nog in de tuin. Blijkbaar voelde je je daar nog niet veilig genoeg voor. Vanaf donderdag ging je ook tijdens het uitlaten plassen, dus hoefde ik niet meer met je de tuin in. Het lijkt er nu toch op dat je helemaal zindelijk bent, want je hebt deze week niets meer binnen gedaan. We wachten dus even af of dit zo blijft, maar ik heb er wel vertrouwen in. Je ligt nu bijna niet meer in de keuken, maar hebt een nieuw plekje gevonden, die iets dichter bij ons in de buurt is. Je ligt nu onder de eettafel tegen het muurtje van de bar. Omdat we een grote tafel hebben, heb je daar alle ruimte. Je komt wel wat makkelijker koekjes halen bij me. Ik kom de koekjes nu niet meer bij je brengen, dus als je ze wilt hebben moet je er wel iets voor doen en ze dus komen halen bij me.

Week 4

(8 aug tot 15 aug)
Inmiddels ben je helemaal zindelijk, dus dat is hartstikke goed van je.
Je komt eigenlijk helemaal niet meer in de keuken, wat eerst je veilige plek was. Je ligt bijna altijd onder de tafel. Ik wil zorgen dat je niet alleen maar onder tafel blijft, maar ook de hele kamer als veilig beschouwt. Dus heb ik een kleedje op de plek gelegd waar je onder tafel ligt in de hoop dat ik dat kleedje dan na een aantal dagen steeds stiekem een klein beetje verder kan verschuiven. Toen je voor het eerst dat kleedje zag liggen, vond je dat maar vreemd. Je liep een beetje onrustig richting kleedje en weer weg, Na ongeveer 5 minuten besloot je dat het wel oké was en ging je op het kleedje liggen. Vanaf dat moment lig je graag op je kleedje. Eigenlijk wel gek, want in je kennel ligt ook een kleedje, maar dat gooi je altijd aan de kant en ga je op de harde ondergrond liggen. Je kan heel goed alleen zijn. Het kost weinig moeite om je in de kennel te krijgen en je bent gewoon de hele tijd stil in de kennel (gecheckt bij de buren). Ik had je tot nu toe altijd rechts lopen, maar kreeg de aanwijzing dat ik je aan de linkerkant moest hebben. Daar zijn we mee gaan oefenen. Dat vind je nog wel een beetje een onzekere situatie en is duidelijk nog niet vertrouwd. Je loopt heel dicht tegen me aan en hangt zowat tegen mijn benen aan, waardoor ik heel erg moet opletten dat ik niet op je voeten ga staan. Maar dat zal vast wel goed komen na wat oefening.

Week 5

(15 aug tot 22 aug)
Ik ben dit weekend weggeweest met mijn zus, dus je was alleen met Michel. Dat is denk ik wel goed geweest voor je, want tot dan toe richtte je je voornamelijk op mij (op zich wel logisch, want ik heb natuurlijk 3 volle weken met je doorgebracht, terwijl Michel overdag moest werken). In dat weekend ben je Michel wel wat meer gaan vertrouwen. Ik was heel benieuwd hoe je zou reageren als ik weer thuis zou komen nadat ik 4 dagen weggeweest ben. Ik hoopte dat je zo blij zou zijn en je angst even zou vergeten. Ik had het leuk gevonden om je eens te zien kwispelen. Helaas gebeurde dat niet, misschien verwachtte ik wel teveel van je. Je was ook niet banger dan voor ik wegging, dus we gingen gewoon verder waar we gebleven waren. Deze week heb ik je kleedje twee keer een stukje verschoven en dat vond je geen probleem, dus je ligt nu nog net met een klein stukje van het kleed onder tafel, maar het grootste deel voor de tafel. Dat valt me helemaal niet tegen en is toch een teken dat je jezelf langzaam meer op je plek gaat voelen. Vrijdag avond heb ik weer "the dog whisperer gekeken (wat is die man ongelooflijk goed zeg en iedere keer leer je weer kleine dingen, waar je iets mee kan). Daar had hij een aflevering met een bange hond, dus ik zat op het puntje van mijn stoel. Wat hij deed was het volgende: hij ging op handen en voeten zitten, met zijn gezicht keek hij de andere kant op en hij kroop achteruit heel voorzichtig richting die hond. Ook pakte hij die hond in zijn nekvel, zoals een moederhond dat gedaan zou hebben. Dus dacht ik, waarom zou ik dat niet eens proberen bij Donna?
Ik kroop voorzichtig achteruit richting je kleedje. Je bleef gewoon liggen en ik pakte je een aantal keer in je nekvel zoals ik gezien had. Hier reageerde je enorm goed op. Je ging voor me staan met je kont naar me toe. Toen ik je over je kont ging wrijven begon je zowaar te kwispelen. WOW, wat een doorbraak!!!. Dit vond ik supergaaf en ben dit vanaf dat moment iedere dag een aantal keer gaan doen. En bijna altijd reageer je hier kwispelend op en zoek je dus toch contact met me. Omdat we denken dat je er baat bij zou hebben als er een vriendelijke en zelfverzekerde hond bij je zou zijn hebben we zaterdag Nala (een labrador teef van ongeveer 8 jaar van vrienden bij ons in Soest) opgehaald. We wisten niet zo goed hoe je op haar zou reageren en zijn dus eerst een rondje wezen lopen met allebei. Eerst vond je het spannend, maar al gauw vond je Nala wel interessant en leuk. Toen we thuis kwamen zijn we met allebei de tuin ingegaan en hebben we jullie losgelaten. Dat ging super goed. Nala is heel erg enthousiast en blij en dat had goede invloed op je. Ik kan je natuurlijk nooit zoveel leren als dat een andere hond je leert. Als er lawaai was op straat reageerde je normaal nogal angstig, ook al was je in de tuin. Maar omdat Nala gewoon lekker bleef liggen, keek je eens richting haar en besloot dat het dan wel oké was en bleef je ook maar liggen. ‘s-middags kwam Anouska met haar twee honden en zijn we met alle vier de honden naar een omheind losloop veldje geweest. Natuurlijk was het wel wat ongewoon voor je, maar je ging wel op ontdekking uit. De grote hond van Anouska vond je wel heel erg onstuimig en wild. Je volgde ons wel als we naar de andere kant van het veld liepen en Nala ging steeds bij je in de buurt liggen of zitten en moederde dus zo een beetje over je. Toen er een herder op het veld kwam, die achter een bal aan ging rennen, verbaasde je ons weer, door een aantal keer achter die hond aan te rennen. Dit vond ik geweldig om te zien. Nu begin je echt hond te worden in plaats van een bang wezentje. We hebben besloten dat Nala goede invloed op je heeft en dat we haar nog wat vaker even gaan lenen om je wat dingen te leren en wat zelfvertrouwen op te bouwen.

Week 6

(22 aug tot 29 aug)
Zondag ging Michel je uitlaten, maar het regende enorm hard, dus hij nam de grote paraplu en ging met je naar buiten. Daar deed hij de plu uit en jij schoot enorm in paniek en werd ook niet rustig. Dus ging hij vervolgens maar zonder plu en kwamen jullie helemaal doorweekt weer thuis. Maandag regende het alweer. Aangezien ik geen zin had om kleddernat te worden heb ik een kleine vouwparaplu genomen. Toen ik deze buiten opstak vond je het ook wel een beetje spannend, maar ik ben direct gaan lopen en je hebt eigenlijk niet veel tijd gehad om te beseffen dat je dat eng vond. Dus dat ging best goed. Inmiddels is het zo dat als ik binnenkom of ‘s-morgens beneden kom, jij dan kwispelend bij me komt als ik op de grond ga zitten en je hebt zelfs 2 keer van enthousiasme een poot gegeven. Ook kom je dan heel vaak even met je neus bij mijn neus. Vrijdag en Zaterdag was je zover dat je 2 keer heel voorzichtig een likje op mijn neus gaf. Dus al met al kan ik nu wel zeggen dat ik denk dat het met jou allemaal best wel goed gaat komen. Als je maar heel veel geduld hebt en veel tijd eraan besteed om je vertrouwen te winnen, merken we nu dat je toch steeds meer hond begint te worden, zoals een hond hoort te zijn. Deze week heb je ook de Kong ontdekt. Die hadden we al, maar daar keek je niet naar om. Nu vind je het een leuke bezigheid. Ik stop er wat lekkers in en jij bent lekker even bezig om het eruit te krijgen. Je kleedje ligt nu trouwens ruim voor de tafel en dat is helemaal goed wat jouw betreft.

Week 7
(29 aug tot 5 sept)
Deze week zijn we nog een paar keer naar buiten geweest terwijl het regende. De kleine paraplu vond je na een aantal keer al niet eng meer. Wat mij opvalt is dat je jezelf snel herstelt nadat je ergens van schrikt, dus dat vind ik een goed teken. Je schiet niet meer helemaal in de stress en paniek. Zaterdag hebben we Nala (de labrador) weer opgehaald. Ik was benieuwd hoe je op haar zou reageren nu je haar voor de tweede keer zou zien. Ben je weer afwachtend of ben je direct enthousiast? Toen Nala binnenkwam vond je het meteen erg leuk en jullie zijn samen lekker aan het spelen en stoeien gegaan. (Daar heb ik nog een leuk filmpje van gemaakt.) Het is zo leuk om te zien, dat je dan gewoon lekker hond bent en loopt te kwispelen. Eind van de middag zijn we naar het losloopveldje gegaan. Daar waren ook Barry, Anouska en Hanneke (vrijwilligers van de stichting). Zij vonden ook dat je erg goed vooruit bent gegaan. Je was lekker aan het rennen en dollen met andere honden.

Week 8
(5 sept tot 12 sept)
Deze week zijn we met de auto naar mijn schoonouders gegaan. We hadden je kleedje meegenomen, zodat je in ieder geval wel je eigen plekje had. Ik had verwacht dat je meteen ergens onder tafel zou gaan zitten. Het is natuurlijk een vreemde omgeving met andere mensen erbij. Maar eigenlijk ging het best wel goed vond ik. Toen we binnen kwamen had je wel even je staart tussen je benen, maar zodra ik je kleedje naast mijn stoel neerlegde, ging je daar lekker liggen en vond je het eigenlijk wel prima. Mijn schoonmoeder had een plakje worst in stukjes gesneden voor je. Toen ze bij je kwam was je wel alert omdat ze dichtbij kwam en ging je rechtop zitten, maar je liep niet weg. Ze kon je toch de worst geven en je at het gewoon uit haar hand. Dat had je een paar weken terug echt nog niet gedaan. Dan zou je het allemaal nog veel te eng vinden.

Week 9
(12 sept tot 19 sept)
We hadden allebei lekker een weekje vrij en hadden een appartement geboekt in Oud Valkenburg en waar honden mee mogen. Dit is niet op een groot park, maar gewoon bij mensen die zo'n grote tuin hebben dat ze daar een aantal appartementen hebben gebouwd. En als je de tuin uit gaat, sta je meteen in het heuvellandschap en kan je heerlijke einden lopen. Dit was een week die Michel en ik nooit meer zullen vergeten, uit het onderstaande verhaal zal iedereen wel begrijpen waarom dat zo is.
Maandag gingen we op pad met de auto. We hadden de kennel uit elkaar gehaald en in de auto kon je daar mooi in liggen. Toen we bij net voorbij Budel waren, besloten we even koffie te gaan drinken bij een restaurant, net van de snelweg af. We gingen voor het eerst met je naar een terras waar meerdere mensen waren. Dat ging allemaal prima, je ging onder mijn stoel liggen en was niet nerveus. Wij waren toen nog helemaal blij met je. Toen kwam het moment dat je weer de auto in ging. (dit was om ongeveer half twee in de middag)Je zat er al in en ik had je riem losgedaan, toen we thuis weggingen, ging dat prima) Toen wilde ik de achterklep dichtdoen en hij was al zover dicht dat er naar mijn mening alleen nog een Jack Russell formaat hond tussendoor zou kunnen, maar jij dook met een razende snelheid de auto uit. En hier begint dan een lange dag: Wij schrokken ons rot en probeerde je weer naar ons toe te lokken met wat lekkers, maar mooi dat je dat dus niet deed. We zaten vlak aan de snelweg en ik was bang dat je de weg op zou rennen. Achter het restaurant was een klein stukje bos en we lokten je richting bos. Daar ging je lekker uit je dak, je was aan het rennen en springen(normaal zou ik daar heel blij mee zijn, maar nu dus niet) Toen had ik een moment dat ik je halsband kon pakken, maar jij trok jezelf uit de halsband en had nu dus niets meer om. Dat was het moment dat ikzelf even in paniek was en stond te janken, want ik zag het al gebeuren dat je straks zou worden platgereden. Michel maande me weer tot de orde van de dag en we probeerden een strategie te bedenken om te weer bij ons te krijgen. We zijn richting een grasveldje gelopen aan de rand van het bos. We hebben het geprobeerd met kaas en met ham, we hebben de kennel opgezet in de hoop dat je daar in zou gaan als we daar de ham in zouden doen( normaal ga je er heel makkelijk in). Maar dat mocht allemaal niet baten. Je vertrouwde mij blijkbaar ook niet meer zo, nadat ik je bij je halsband had gegrepen. (Stel je voor> aan de ene kant de snelweg, aan de andere kant van het bos was ook nog een spoorlijn.) Toen wisten we het niet meer. We hebben Barry gebeld, die nam niet op, vervolgens hebben we Anouska gebeld of zij nog een oplossing wist. Zij heeft ons geadviseerd om bij de dierenarts een verdoving te gaan halen, die we ergens in konden doen en ze zou Barry bellen op een ander nummer, want die was op vakantie. Michel heeft dat gedaan en heeft in het restaurant stoofvlees gehaald, waar we het ingespoten hebben. Dat at je vrij snel op en nu moesten we een uur wachten voor het zou gaan werken. Je werd wel wat onstabieler, maar je gaf je totaal niet over en bleef lopen. Af en toe ging je even liggen, maar zodra we in je buurt kwamen dook je weer het maïsveld in of ging richting bos. Kortom, je liep het er gewoon weer uit. Inmiddels was ook Casper (een vrijwilliger uit de buurt) gearriveerd en hij heeft zo enorm zijn best gedaan om contact met je te krijgen en in je buurt te mogen komen. Na telefonisch overleg hebben we je nog een verdoving gegeven, maar ook hier heb je jezelf enorm tegen verzet en werkte dus niet. Casper deed heel veel moeite om contact met je te krijgen en hij mocht steeds iets dichter bij komen, maar net niet dichtbij genoeg om je te kunnen pakken. En op een gegeven ogenblik liet je hem niet meer dichtbij komen. Er waren natuurlijk ook een aantal mensen die wel even dachten om je zomaar even te lokken( ja, want ik heb zelf ook een hond en die komt ook als ik dit doe werd er dan gezegd) Op een gegeven ogenblik werd ik hier echt pissig over en vroeg dan aan ze of ze dachten dat ik voor de lol de hele dag op de parkeerplaats verbleef. Ik weet wel dat die mensen het goed bedoelden, maar je bent tenslotte ook geen doorsnee hond en je werd alleen maar onrustig door al die mensen. Uiteindelijk hebben we in overleg besloten om alle verdoving die we nog hadden in vlees te spuiten en dan maar te hopen dat je dan helemaal out zou gaan, met daarbij de hoop dat het je lichaam dit aankon. Dus moesten we weer een uur wachten tot dit ging werken. Ook was de eigenaar van ons appartement naar de parkeerplaats gekomen, want die was in de buurt. Deze zware verdoving werkte ook niet goed. Onwaarschijnlijk, zoals jij je kan verzetten tegen dat spul. Het was 23:00 uur geworden en we hadden besloten dat Michel onze spullen naar het appartement zou brengen en dan terug zou komen. Dan zouden we overnachten op de parkeerplaats en de volgende dag verder kijken wat te doen. Er was nog 1 ding wat ik wilde uitproberen na advies van Anouska (die inmiddels ook had overlegd met Hanneke). In de roedel is het zo, dat als de leider gaat slapen de roedel ook gaat slapen. Dus heb ik je kleedje en een deken voor de kennel gelegd. Michel ging nog een thermoskan koffie halen in het restaurant zodat we wat warms te drinken hadden voor de nacht. Ik heb iedereen weggestuurd, ook Michel en ben voor de kennel op de deken gaan liggen. Nu was het rustig en waren we met zijn tweeën. Het duurde een paar minuten en toen kwam je dichterbij. Je wilde op je kleedje gaan liggen voor de kennel, toen je ineens besloot om maar in de kennel te gaan. Ik heb toen heel snel de kennel dichtgedaan en was enorm opgelucht dat we je eindelijk te pakken hadden. We hebben de kennel in de bus van de eigenaar van het appartement geladen en konden eindelijk op weg naar ons appartement. Het was nu 23:30 uur en we hebben uiteindelijk 10 uur op die parkeerplaats gestaan. Wat een dag, wat een dag. We waren helemaal gesloopt. Ik heb nog een fles melk gekocht in het restaurant om je te drinken te geven en zo de verdoving wat te verdunnen. In het appartement hebben we je direct wat melk gegeven omdat dit de verdoving sneller opheft. De volgende dag was je nog wel wat suffig, maar je hebt er eigenlijk niet veel last van gehad. We hebben je vanaf dat moment als we naar buiten gingen ook nog een tuig omgedaan( ironisch genoeg hadden we dat nog gekocht voordat we weggingen, maar nog niet omgedaan) en nu heb je dus 2 riemen om. Anouska, Barry, Hanneke en Casper wil ik bij deze nog bedanken voor jullie advies en/of hulp die we deze dag van jullie hebben gehad!!!
De rest van de week hebben we iedere dag lekkere lange wandeltochten gemaakt en dat vond je geweldig. Je liep lekker mee met je staart omhoog en had het helemaal naar je zin. Hoog gras vind je erg leuk om doorheen te rennen en als we op het terras wat gingen drinken ging je heel rustig liggen. Als je ‘s-avonds op je kleed lag was je enorm aan het dromen en volgens mij was je in je dromen nog aan het rennen, want je poten gingen maar heen en weer. Lieve Donna, we hebben toch nog een heerlijke week gehad, na een moeizaam begin.

Week 10
(19 sept tot 26 sept)
Deze week ben je voor het eerst loops geworden. Je was een beetje lui en sloom de eerste paar dagen en je at ook niet zo veel. Je bent wel heel schoon op jezelf. Ook als je bloed op de vloer druppelt lik je het direct op en ik heb je dan ook geen broekje of iets dergelijks om hoeven doen. Ook was je deze week niet zo enthousiast als we gingen wandelen. Verder heb ik over deze week dan ook niet veel te melden.

Week 11
(26 sept tot 3 okt)
Je was deze week weer wat actiever. Ook ben je zo blij als ik thuis kom of ‘s-morgens beneden kom. Je kwispelt dan enorm en je vind het heerlijk als ik over je kont aai of aan de zijkant van je schouders. Het was deze week ook de eerste keer dat je lekker op je zij ging liggen en dat ik je over je buik mocht aaien. Dat is al weer een hele overgave voor je. Dit is een paar keer voorgekomen. Je bent in huis nu al lekker vrij en loopt gewoon door de hele kamer heen. Ook lig je niet meer alleen op je vertrouwde kleedje, maar ook gewoon ergens anders in de kamer. We zijn ook een aantal keer met de auto weggeweest. Inmiddels vind je het in en uit de auto stappen niet meer eng. Je stapt er meteen in en gaat op de achterbank in het hoekje liggen. Natuurlijk zet ik je nu wel vast in de auto ( niet alleen jij leert dingen, Ik leer ook heel snel na de ervaring van 2 weken terug)

Week 12
(3 okt tot 10 okt)
Het is leuk om te zien dat je nu voor Michel ook niet meer altijd wegloopt en dat hij je ook af en toe mag aaien zonder dat het heel eng is. Ook nieuw is dat je nu vaak heel enthousiast bent als we op het punt staan om naar buiten te gaan. Als ik zeg:,, Donna, ga je mee?" loop je kwispelend naar de gang en wacht je op de mat om je tuig en riem om te doen. Bovendien ga je nu iedere dag wel even op je zij liggen, zodat ik even over je buik mag kriebelen en het mag ook langer dan vorige week. Tot deze week gingen we stofzuigen als een van ons met jou naar buiten was. Ik vond het nu tijd dat je ook maar moet wennen, dat ik kan stofzuigen als je gewoon in de kamer bent. Het viel me op zich mee hoe je hierop reageerde. Je bleef wel uit de buurt van de stofzuiger, maar raakte niet helemaal in de stress.
　

*****wordt vervolgd*****
Dianne