Dagboek van Tes

Zondagochtend 25 juli heel vroeg (half vijf) werd Tes gebracht. Veel tijd om kennis te maken
was er niet want het bed lonkte toch wel heel erg. Even naar buiten maar ze wilde niks
doen. Dan toch maar in de bench en lekker verder slapen. Later op de dag blijkt dat ze toch
wel erg bang is maar naar verloop van tijd zit ze op schoot en wil alleen maar geknuffeld
worden. Als dank wil ze me bijna in mijn shirt kruipen. Als de kinderen beneden komen
gaat ze er als een haas vandoor. Oke even afwachten hoe zich dit ontwikkelt.
De rest van de dagen wordt ik overal gevolgd, als ik ga lopen loopt ze mee, als ik ga zitten
springt ze meteen op schoot en wil veel maar dan ook heel veel geaaid worden en wordt
ik bedankt met heel veel kusjes. Ook met mijn eigen honden kan ze leuk spelen.
Met de kinderen is het een ander verhaal. Zo gauw ze ziet dat ze eraan komen zet ze het op
een blaffen en grommen, onder de tafel wel te verstaan.
Alleen als ze lekkere brokjes uitdelen is ze van de partij, daarna is ze gauw weer
weg en soms wil ze als een van de kids voorbij loopt ook wel proberen even in de hak te bijten.
Alleen als ze heel stil zitten of liggen komt ze soms even snuffelen en krijgen ze een likje.
Werk aan de winkel dus.

Tes hoeft niet in de bench, ze laat alles heel en is heeeeeel
rustig. Wandelen vindt ze erg leuk. Als er een hond aankomt die tegen haar en onze andere
honden gaat blaffen blaft ze heel stoer terug alsof ze een hele grote hond is. Eigenlijk
is Tes een geweldig hondje. Ze luistert prima, is erg rustig en als ze eenmaal goed met
kinderen kan heb je er een fantastisch hondje aan.

Vervolg
Tes blijft een kleine knuffel, voor volwassenen dan. Met kinderen blijft het heel moeilijk en boeken we heel langzaam wat vooruitgang. Ze blijven voor haar eng en gevaarlijk.
Vooral de handen. Er zijn momenten dat het goed gaat en dat ze zelfs met haar kunnen spelen, maar een onverwachte beweging gooit dan weer roet in het eten en ze verandert dan weer in een bang hondje dat met haar staart tussen de poten gromt en blaft.
Soms lijkt ze net een kleine pitbull en wil (en soms lukt het ook) bijten.
Gelukkig worden mijn kinderen er niet koud of warm van.
Een stevig gezegd: Tes nee en ze druipt af en gaat op een afstandje wat staan mopperen. Zolang kinderen heel rustig zijn en net doen alsof ze er niet is gaat het goed en komt ze
zelfs even snuffelen. Aan de lijn is het net een hertje. Ze rent vooruit, stopt, kijkt achterom en komt terug. Ze houdt dus heel goed in de gaten of je er nog wel bent. Al met al gaan wij gewoon door met haar te leren dat kinderen ook heel erg leuk kunnen zijn en dat je er niet bang voor hoeft te zijn.

*****wordt vervolgd*****

Ingrid