Dag 1

Vanavond hebben we Felix in huis gekregen.

Een pup van net 3 maanden.

Toen Barry voor kwam rijden, ben ik hem tegemoet gelopen om te kijken wat hij bij zich had.

Ik keek in de reismand en zag ............ een angstig beestje dat hoogstwaarschijnlijk nog wagenziek is (vaak met jonge pups).

Natuurlijk had hij niet het lef naar buiten te komen, dus moest ik hem pakken en dat heeft zoveel indruk op hem gemaakt, dat hij de rest van de avond in elkaar duik als ik hem wil benaderen.

Het is natuurlijk ook wat he. Ben je 3 maanden samen geweest met moeder, broertjes en zusjes, wordt je ineens uit de vertrouwde omgeving gehaald en ook nog eens door een groot vreemd mens in je nekvel gepakt.

Eenmaal met vier poten weer veilig op de grond, is het allemaal wel heel eng.

De kennismaking met Lacey verloopt soepel en de kat loopt hij met een grote boog omheen.

De rest van het gezin mag hem al snel even aaien.

Bedtijd.

Altijd weer spannend zo'n eerste nacht.

Hoe reageert hij.......doen we hem in een bench, of laten we hem in de mand.

Nog even naar buiten voor een plasje ....... doet ie ..... zou hij dan toch al beetje zindelijk zijn?

Weer binnen zoekt Felix de veiligheid op en gaat in de mand van Lacey liggen. Dat ruikt tenminste naar hond en zal wel goed zijn dus.

We besluiten dan ook om het zonder bench te proberen.

Wel gaan ze samen in de tuinkamer met de deur dicht.

Hier gaat Lacey de laatste tijd ook al in voor de nacht, omdat mevrouw anders naar boven gaat en op bed bij de jongste gaat liggen.......fout dus!!

En daarbij is het daar voor ons de veiligste ruimte, omdat daat plavuizen liggen.

Dag 2

De nacht is rustig verlopen.

Vanmorgen voorzichtig naar binnen........je weet natuurlijk nooit of je je voeten veilig neer kan zetten.

Er ligt één hoopje, maar kan geen plas ontdekken.

Buiten gaat hij meteen plassen ........... dat stemt hoopvol.

Heel voorzichtig en onderdanig komt hij naar me toe als ik hem roep, maar blijft net buiten handbereik.

Als Lacey er ook bijkomt voor een knuffel, heeft hij wel lef genoeg en gaat dicht tegen haar aanzitten terwijl hij zich laat aaien.

Dit heeft het ijs gebroken denk ik, want in de loop van de ochtend komt hij spontaan naar me toe om een aai te halen.

Dit gaat wel voorzichtig, maar hij doet het wel.

Eten doet hij gelukkig wel, al is het niet veel/genoeg.

Hoop dat dat snel meer wordt, want hij is wat aan de magere kant.

En ja, hoe haal ik het eigenlijk in mijn hoofd om onder op een sidetable een plantenbakje te zetten.

Dit blijkt zijn favoriete speeltje te zijn dus. :(

Hij voelt zich nog niet erg vrij, dus ik denk dat ik pas na het weekend begin met hem de rest van de grote wereld te laten zien.

In de loop van de dag gaat hij zich steeds vrijer in huis en tuin verplaatsen,

Het is ook niet wat …….eerst 3 maanden in een (hoofdzakelijk) hondenroedel te leven en dan van de één op de andere dag in een (hoofdzakelijk) mensenroedel

je weg te moeten vinden.

En dat nog wel in een vreemde omgeving ook.

Wat ik wel heel erg knap vindt, is dat ie (ondanks dat de deuren met dit mooie weer de hele dag open staan) hij al meteen naar buiten gaat als ie een plas moet doen.

Toeval of ……………

En waar ik eigenlijk ook om moet lachen is, dat wanneer het te spannend word, hij heel dicht tegen Lacey aan kruipt.

Dit bijvoorbeeld als de kat tegen hem blaast, of als ik zeg dat ie van het plantenbakje af moet blijven.

Dag 3

Wat kan een hond toch in een nacht groeien zeg.

Gister kwam hij nog met z’n staart tussen z’n poten naar je toe, vanmorgen werd ik uitbundig begroet.

Wel had hij een plasje en poepje gedaan.

De rest van de dag gedraagt hij zich keurig (op het plantenbakje na dan) en oja……….zal bij gelegenheid eens aan Barry vragen wat Spaanse honden met wasknijpers hebben. Felx is namelijk de zoveelste hond die m’n wasknijpers jat en kapot vreet hahaha.

Vanmorgen is hij zelfs zo vrij, dat hij wil spelen. Zowel met Lacey als met ons.

Zelfs de visite wordt begroet.

Ik besluit toch maar eens om te kijken wat hij aan de riem doet.

Ten eerste vind hij een riem maar eng en zo snel hij de voordeur uitloopt, raakt hij in paniek en wil vluchten.

Nu wonen wij aan een hele drukke weg, dus ik kan me voorstellen dat al dat langsrazende verkeer heel eng is voor een hondje dat niet eens wist hoe een halsband om zijn nekje voelde.

Ik neem hem op de arm en ga een poosje aan het eind van de (kleine) oprit staan, zodat hij op enige afstand met het verkeer kennis kan maken.

Hij trilt zo, dat wanneer ik hem weer op de grond zet, hij anper op zijn pootjes kan blijven staan ………… de stakker.

Zindelijkheid gaat al heel goed.

Op een plasje na (eigen schuld, want ik lette niet op tijdens de visite) heeft hij al zijn behoefte vandaag buiten gedaan.

Dag 4

Vandaag niet zo heel veel meegekregen, we zijn grotendeels van de dag weggeweest.

Ben (16jr) was de hele dag thuis, want die moest studeren voor school, dus die zou voor de honden zorgen.

Ja ……..bij thuiskomst verlengsnoer doorgebeten ……… stond geen stroom op op dat moment, dus we hebben nog steeds een gladharige pup ;-)

’s-Avonds weer even met hem aan de riem.

Op het moment dat ie ziet dat ik de riem pak, gaat ie er als een speer vandoor.

Op de arm genomen naar een zijpad, waar geen auto’s rijden en hem daar neergezet.

Dit lijkt beter te gaan. Al snuffelend loopt hij mee, maar……….ships wat is dat nu, de lijn houd ineens op en hij kan niet verder……..dat is vreemd.

Het lijkt wel een jonge bok. Zulke rare sprongen maakt ie om aan de riem te ontsnappen.

Maar naar verloop van tijd, geeft hij het op en als de riem hem tegenhoud, wacht ie gewoon tot ie weer verder kan.

De terugweg ging wat minder, want toen moest ie weer langs de weg en het enige wat ie dan wil is vluchten.

Later op de avond komt hij erachter dat ie toch al wat groter is dan dat hij zelf zou wensen, want als hij boven op een slapende Lacey wil gaan liggen om ook een dutje te doen, past dat niet meer en glijd hij er steeds weer af.

Dag 5

Vannacht ook droog gebleven.

Op de dag is hij al wel zindelijk (op een ongelukje na, maar dat is dan ook nog eens mijn eigen fout) maar de nachten duren nog te lang denk ik. Behalve deze nacht dan

Hij begint lekker mee te draaien met het gezin.

Het eten gaat goed, al moet ik nog wel zijn eerste brokje met de hand voeren alvorens ie spontaan gaat eten.

Het ontwikkelt zich als een lekkere pup, met bijbehorend puppy gedrag.

Hij is zeer zeker niet dominant en reageert goed op correctie met de stem.

Ook luistert hij al echt naar zijn naam als je hem roept.

Wel s hij nog angstig voor de grote wereld, maar dat is nog een stukje gebrek aan vertrouwen en gaat iedere dag een stukje beter.

Zo heeft hij vanavond weer een nieuwe ervaring opgedaan.

Na het eten besluiten we om te kijken of het misschien beter gaat met wandelen als we Lacey ook meenemen. Hij zoekt tenslotte steeds beschutting bij haar als hij iets spannend vindt.

En ja hoor, we zijn de deur nog niet uit, of hij duikt achter Lacey, maar loopt met opgeheven staart toch maar mooi mee …… ook langs de drukke weg.

We kunnen nu dus echt een stukje wandelen.

We slaan het zijpad in en lopen tussen de bomen door, waar dus geen verkeer rijd en meneer heeft er zowaar plezier in.

Al snuffelend doet hij nieuwe geurtjes en indrukken op.

Tot we langs een weide liepen waar wel hele grote monsters liepen ……. Koeien.

Op een afstand stond hij nog wel met zijn staartje omhoog nieuwsgierig te kijken, maar toen die koeien nieuwsgierig werden en onze richting opkwamen, zag je z’n staart steeds verder zakken, om uiteindelijk tussen zijn poten te verdwijnen.

Doorlopen wilde hij maar wat graag.

Verderop loop er een Groenendaler in een tuin ……. Die ziet ons en komt kennis maken.

FOUT!!!!!!!

Janken alsof hij aangevallen wordt ……… en het arme zwarte ‘monster’ had echt totaal geen kwade zin.

Tja, hij moet nog veel leren, maar het is dan ook een dubbel genot als je iedere dag ziet hoe hij geestelijk groeit.