Dagboek van Bailey

Bailey week 1
Vanmiddag is Bailey precies een week bij ons. De eerste keer dat ik haar zag was het een bibberend stil hondje met een gebreid rugvestje aan. Ze kroop heel verlegen tegen me aan en zocht een beetje dekking bij m'n benen. Na een week wennen ligt ze nu heel ontspannen op haar dekentje te soezelen. Wanneer ik opsta gaat haar kopje omhoog : even kijken waar ik naar toe ga. Als ik te lang aan m'n computer zit te werken komt ze zelf om een aai en knuffel vragen. Soms mag ze dan even op schoot. Daar zou ze de hele dag wel willen liggen!
Buiten heeft ze geen vestje meer nodig: ze vind het heerlijk om de frisse lucht te snuiven en aan al die geursporen te ruiken. Je ziet dat ze gewend is haar eigen plan te trekken. Toch loopt ze al goed mee aan de riem en houd mij nu beter in de gaten.
Soms heeft ze ‘de-dolle-vijf': dan rent ze heel hard bij me weg, maakt een sliding, keert om en rent weer heel hard terug naar mij. Het liefst remt ze op de deurmat: die glijd zo lekker mee!
De enige keer dat ik haar heb horen blaffen is toen Vincent met z'n hardloopmaatjes bezweet en druk pratend binnen kwam stormen. Ze lag op haar matje te slapen en nu bewaakte ze het met haar leven. De mannen lopen er met gepaste afstand omheen.....

Bailey week 2
Gisteren bij het ochtendwandelingetje is een grote herdershond net eerder op het speelveld dan Bailey. Hij heeft een neusriem en z'n baasje doet het hek stevig dicht voor onze neus. Bailey maakt door het hek kennis en na een vluchtige neus aan neus begint de herdershond te grommen en probeert Bailey door 't hek aan te vallen! Nou was ik zelf behoorlijk onder de indruk van deze heer, Bailey niet! Door het hek heen pareert ze de aanvallen en blaft en gromt terug. Ze laat zich niet kennen... en dat voor een doorgaans heel tevreden schoothondje, tsjonge. Ik was onder de indruk: deze dame staat haar mannetje!!
Dezelfde avond zijn we tijdens het roedeluurtje op hetzelfde speelveld. Bailey wordt bij aankomst aan alle kanten door meerdere honden besnuffeld. Ze is er even stil van en daarna wordt er gespeeld: grote en kleine honden dartelen samen over 't veldje. Kijk: da's pas leuk! Na een half uurtje is ze lekker moe en laat zich makkelijk roepen. Samen wandelen we heel tevreden weer naar huis.

Bailey week 3
Gisteren ontsnapte Bailey . Bij het hek van het veldje schoot ze tussen m'n benen door en rende naar drie jochies die aan het dollen waren. Luid blaffend deed ze mee. Vonden die kereltjes niet heel erg leuk... terwijl het toch maar een klein hondje is. Ze kwam bovendien niet terug (als we thuis zijn komt ze zelfs vanuit het kleinste geluidje op mij af. Ik dacht dat ze daar dus geen oefening meer voor nodig had). Roepen, lieve geluidjes maken, op m'n hurken gaan zitten... Bailey luisterde niet. Sterker: ze rende nog verder weg! Wat nu? Iedere keer als ik dacht dichterbij te komen liep ze snel verder. Dat hielp dus niet. Toen heb ik me omgedraaid en ben naar huis gelopen. Even later stuift de kleine dame mij voorbij en blijft 30 meter voor me even stil staan. Zo gaat het de hele weg. Bij de (drukke) kruising houd ik mijn hart vast maar het loopt goed af. De voordeur laat ik open en het duurt niet lang of haar neusje steekt om de deur.
We zijn nu toch maar met kleine beloningen aan het oefenen gegaan. Ik roep haar als ze in de tuin loopt en als ze komt krijgt ze een knuffel en een brokje. Ik heb goede hoop! Mijn dochter is ze zelfs een kunstje aan het leren: de brokjes bevallen zo goed dat ze er een dansje op haar achterpootjes voor over heeft.

Bailey week 4
Afgelopen maandag loop ik nog wat slaperig naar beneden. Meestal zit Bailey rechtop en licht kwispelend op me te wachten. Maar nu niet. Bij haar matje aangekomen draait ze zich even naar me om, staat rustig op en komt even bij me staan. Na een paar aaien draait ze zich weer om, krult zich ineen op haar matje en slaapt verder. Krijg nou wat: zou ze ziek zijn? Haar neusje voelt nat: geen koorts dus. Al puzzelend ga ik thee zetten en kijk terloops even op de klok. Natuurlijk! Deze dame hou je niet voor de gek door de klok te verzetten en te doen of het tijd is om op te staan. Een klein uurtje later is ze helemaal ‘in' voor een ommetje en buiten blijk ik niet de enige te zijn. Honden hebben een neus voor wat ze op welke tijd willen doen!
Gisteren heeft ze voor het eerst zelf een van de balletjes gepakt die rondslingeren en ging ze spelen. Zomaar. Uit het niets gooide ze het balletje uit haar bek op en rende erachteraan. Een grappig gezicht en voor mij een teken dat Bailey zich echt op haar gemak voelt. Mooi toch?

*****wordt vervolgd*****

Edith