De Podenco, een vriend voor het leven....

De Podenco is een heel oud ras. Op muurschilderingen uit het oude Egypte worden al honden afgebeeld die op de huidige Podenco lijken. Deze honden zijn waarschijnlijk via handelsroutes verspreid en ontwikkelden zich tot de Podenco Andaluz (in Spanje), de Podenco Ibicenco (Ibiza, Mallorca), de Podenco Canario (canarische eilanden), Podengo Portugués, de Pharaohond op Malta, de Canaänhond in Israel eo en de Basenji in Congo. In nederland worden ze ingedeeld bij de windhonden, al zijn het eigenlijk half-windhonden.

Podenco's zijn gefokt om zelfstandig op konijnen te jagen, ze dood te schudden en te apporteren. Meestal jagen ze in groepen van één reu en meerdere teven: een reu verdraagt andere reuen niet echt. Voldoet een hond niet, dan wordt hij afgedankt. Dat gebeurt op verschillende manieren, allemaal even gruwelijk. Als de hond 'geluk' heeft, wordt hij in de bergen achtergelaten en misschien door iemand gevonden die hem dan naar een opvangplek brengt of naar een perrera. Gelukkig neemt de negatieve publiciteit over de situatie van de Podenco's nog steeds toe, zodat jagers hun afgedankte honden soms ook zelf naar een opvangcentrum brengen.
Doorgaans worden Podenco's het hele jaar door aan korte kettingen gehouden of in donkere schuren 'bewaard' met net genoeg eten om in leven te blijven.

Een volwassen Podenco die wordt afgedankt en een nieuw leven krijgt als adoptiehond heeft dus een fors verleden. Daarom willen we hier graag wat over ze vertellen. Dat is belangrijk, want als u niet goed weet wie u in huis haalt kan dat uitdraaien op een teleurstelling. Dan komt zo'n hond in een asiel terecht en als Podenco's érgens niet tegen kunnen dan is dat te worden opgesloten in een kenneltje. Net als alle windhond-achtigen gaan ze kwijnen, trekken ze zich terug en verpieteren. Dáárvoor waren ze niet gered..

Karakter

Meestal zijn het zachtmoedige, eenkennige honden die tolerant zijn naar andere honden toe en heel terughoudend zijn naar vreemde mensen. Een pup of jonge hond kan dat laatste iets beter en sneller leren dan een volwassen hond. Met een volwassen hond moet u geduldig de wereld verkennen. Dwing niet; dat werkt averechts. 
Reuen kunnen heel dominant zijn naar andere reuen: hou daar rekenig mee.
Omdat het slimme en energieke dieren zijn die lang 'jong' blijven, gaan ze zich snel vervelen als er niet genoeg te doen is (zie 'Buiten'). Uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd, maar u moet niet raar opkijken van een Podenco die de vuilnisbak omkeert of de bank grondig sloopt. Dan had u maar langer moeten wandelen of interessanter moeten spelen!
Podenco's zijn attente honden; er ontgaat ze niet veel. Ze zijn ook betrekkelijk snel afgeleid als het nieuwe spannender lijkt dan het oude.
In huis zijn ze waaks maar niet blafferig.

In huis

Een Podenco die een nieuw baasje vindt kan in het begin onzindelijk zijn, maar zindelijkheid pikt hij snel op als u daar goed mee omgaat. Hij kan ook angstig zijn en het kost tijd en geduld om hem te leren dat hij u kan vertrouwen. Wees vanaf dag 1 duidelijk: niet in uw lekkerste stoel zitten is nooit in uw lekkerste stoel zitten, niet het ene moment een stukje kaas krijgen dat vanaf de tafel komt en het volgende moment niet mogen schooien bij diezelfde tafel.. Zorg voor een zacht kussen in een mand of een ander zacht plekje om te liggen: een Podenco heeft nauwelijks vet rond de botten en een harde ligplek doet gewoon pijn. Probeer een harde stem altijd te vermijden: van luide bevelen wordt de hond angstig. Podenco's zijn gevoelige dieren, maar ook super-eigenwijs en slim, dus zelf kalm blijven is nog een hele uitdaging :-)
Podenco's kunnen kieskeurig zijn wat eten betreft. Kwestie van uitproberen (een handig trucje is heel gewone brokken met een fractie 'hondenworst'of zelfs een lepeltje nat kattenvoer erdoor). Ze bedenken zelf wel hoevéél ze eten. Hun uiterlijk is dan ook aan de magere kant: normaal is dat je de heupbeenderen en de achterste ribben mag blijven zien (bij ruwharigen kun je dat beter voelen dan zien).
Als u een tuin hebt, moet daar echt een hoog hek omheen. Met een minimaal aanloopje kan een Podenco twee meter omhoog springen. Het verhaal gaat dat hij ook prima kan klimmen...

die kleine vindt mij éng!	snap je dat nou?	want kijk (klik!) eens hoe lief ik ben!

Podenco's, zoals Martina hier, kunnen heel goed wennen aan de poes des huizes. Maar ga er niet vanzelfsprekend van uit dat dat ook geldt voor poes van de buren: een weghollende buurpoes kan best een groot konijn zijn... en het jachtinstinct zit diep !

Buiten

Podenco's kunnen - en willen- snel en lang lopen. Een korte lijn is niet handig, behalve in de bebouwde wereld: een heel lange lijn wel. Als ze los lopen en een konijn/muis/eend/haas in de gaten krijgen, gaan ze daar achteraan of u dat nu toestaat of niet. Ze komen wel weer terug, maar pas als zíj vinden dat het daar tijd voor is. Los rondrennen is dus alleen veilig aan het strand of op grote open terreinen. U kunt ze ook leren om naast de fiets te lopen, aan zo'n flexibele veiligheids-houder, als tussenoplossing.
Een andere manier om energie kwijt te raken is racen op een windhondenbaan of 'coursing', een ingewikkeld parcours achter een nep-haas aan. Ook 'obedience' is fijn, omdat de hond dan een combinatie kan maken van nadenken, behendigheid en steeds in nieuwe dingen samenwerken met de baas.

Al met al: als u zelf sportief bent, humor hebt en veel geduld plus tijd, als u geen doordeweekse huishond verwacht maar respect hebt voor zijn nieuwsgierigheid, ondernemingslust, jachtinstinct en zelfstandigheid, als u wars bent van straffen en dwingen, dan is een Podenco een heerlijke hond, die elke dag wel een verrassing in petto heeft en zijn leven lang een boeiend kameraadje blijft.